Mijn onderzoek beweegt zich op het snijvlak van literatuur, filosofie en cultuurgeschiedenis. Centraal staat de vraag hoe mensen zichzelf begrijpen door middel van verhalen, beelden en symbolen.

Identiteit wordt tegenwoordig vaak voorgesteld als iets dat ontdekt, gekozen of bevestigd moet worden. De literatuur laat echter zien dat de ervaring van het zelf veel ouder, complexer en raadselachtiger is. Al eeuwenlang onderzoeken schrijvers, filosofen en kunstenaars de spanning tussen lichaam en geest, tussen mannelijkheid en vrouwelijkheid, tussen individu en wereld.

In mijn werk volg ik deze vragen door verschillende intellectuele en literaire tradities heen: van Plato en de gnostiek tot Carl Jung, Virginia Woolf en hedendaagse auteurs als Maggie Nelson en Akwaeke Emezi.

Een terugkerend motief in mijn onderzoek is de androgyne figuur.

Androgynie verwijst hier niet in de eerste plaats naar een identiteit of sociale categorie, maar naar een beeld dat in de kunst steeds opnieuw verschijnt. Het vertegenwoordigt ervaringen van dubbelheid, overgang, innerlijke verdeeldheid en creatieve vernieuwing.

Van Plato’s mythe van de oorspronkelijke mens tot Virginia Woolfs idee van de androgyne geest heeft deze figuur schrijvers geholpen om vragen te stellen die verder reiken dan de grenzen van sekse, rol of persoonlijkheid.

De androgyne verbeelding vormt de kern van mijn huidige boekproject Queerfolk. Over androgynie, kunst en identiteit.

De wetenschapsfilosoof Gaston Bachelard (1884–1962) stelde vast dat in de oudste lagen van de taal en het geheugen een archaïsche beeldlaag aanwezig is die taal, denken en waarneming structureert.

Archetypische structuren domineren niet slechts de klassieke, de middeleeuwse en vroegmoderne wetenschap, maar ook onze alledaagse kennis. Dichters, schrijvers en alchemisten hebben ze steeds opnieuw gememoreerd en daardoor structureren ze de verbeelding — denken, taal en waarneming — tot op de dag van vandaag.

Toegepast op de androgyne figuur: de verbeeldingslaag verdwijnt niet uit de hedendaagse queer- en transgenderliteratuur. Het ‘iconoclasme’ van sekse en gender produceert nieuwe beelden, ook wanneer het oude meent te vernietigen. De drager verandert. Het beeld niet.