Op 19 februari bespreekt de Tweede Kamer een wetsvoorstel dat beoogt gendertwijfelende jongeren te beschermen tegen ‘conversietherapie’ - behandelingen die erop gericht zijn iemands seksuele gerichtheid of genderidentiteit te veranderen. Hoewel het doel van de wet - het beschermen van jongeren - lovenswaardig is, dreigt de huidige formulering onbedoeld goede therapeutische zorg te belemmeren.

Op internet, in genderpoli’s, en de media duikt steeds vaker het verhaal op van het ‘transgenderkind’, gepresenteerd als een natuurlijk fenomeen dat altijd heeft bestaan. Maar wat als we door deze categorisering juist creëren wat we beweren te beschrijven? Wat als onze labelingsdrang een symptoom is van het aanhoudende diepe ongemak van de maatschappij met sekse gerelateerde non-conformiteit?