Het verhaal van vervreemding II

Wie Vertel Je Het? Niemand weet precies waar te beginnen. Elk verhaal dat op één plek begint - netjes en afgebakend - vertakt zich. Verleden, heden en toekomst vloeien ineen. In hun afwezigheid belichamen deze kinderen elke leeftijd tegelijkertijd: de vurig gewenste baby, het gelukkige kind, de moeilijke puber, de getroebleerde jongvolwassene die nu wie weet waar woont en wie weet wat doet.

Genderbevestigende medische zorg is niet altijd effectief. Reden voor artsen uit het Amsterdam UMC om klassieke medische standaarden ter discussie te stellen. Een slecht idee.

Op 19 februari bespreekt de Tweede Kamer een wetsvoorstel dat beoogt gendertwijfelende jongeren te beschermen tegen ‘conversietherapie’ - behandelingen die erop gericht zijn iemands seksuele gerichtheid of genderidentiteit te veranderen. Hoewel het doel van de wet - het beschermen van jongeren - lovenswaardig is, dreigt de huidige formulering onbedoeld goede therapeutische zorg te belemmeren.

Op internet, in genderpoli’s, en de media duikt steeds vaker het verhaal op van het ‘transgenderkind’, gepresenteerd als een natuurlijk fenomeen dat altijd heeft bestaan. Maar wat als we door deze categorisering juist creëren wat we beweren te beschrijven? Wat als onze labelingsdrang een symptoom is van het aanhoudende diepe ongemak van de maatschappij met sekse gerelateerde non-conformiteit? 

Het recente opiniestuk "Ontdoe transzorg van demotivering en infantilisering" in de NRC van Alexandra Philippa pleit voor een drastische drempelverlaging van toegang tot transitiezorg. De auteur stelt dat genderzorg "net zo eenvoudig verkrijgbaar zou moeten zijn als elke andere vorm van zorg" en vergelijkt hormoonbehandelingen met anticonceptie en menopauzemedicatie

In een tijd waarin we steeds meer begrijpen over de complexiteit van menselijke identiteit en hersenontwikkeling, worstelen veel gezinnen met vragen rond gender en identiteit. Het verhaal van Hermes Postma, een vader wiens zoon hem plots meedeelt dat hij "trans" is illustreert het belang van eenholistische benadering in het diagnostisch proces. Daar toe ontwikkelde Postma samen met Genspect een ouder-enquete.

Dit jaar werd de verkiezing van Woord van het Jaar stop gezet. En hoewel er elk jaar reacties zijn, waren ze dit jaar ‘nog heftiger dan andere jaren’. ‘Gekaapt door actiegroepen’ zegt de woordenboekmaker. Maar wat hebben wij en onze Vlaamse zuiderburen de afgelopen jaren dan genomineerd en verkozen? Wat maakt dat deze nominatie zo omstreden is dat de verkiezing is stop gezet? Memoma reflecteert:

In Hoe therapeutisch te werken zet integratief counsellor Lucy Beney tien tips op een rij voor het werken met jongeren die twijfelen aan hun gender.  "Ze hebben onze steun, zorg en nieuwsgierigheid nodig om hun problemen aan te pakken" - aldus Beney.